Hallo,
16 februari
Donderdag (Valentijnsdag) kregen we van de Cardioloog te horen dat Elze-Marieke a.s. maandag naar huis mag. Ze was zo blij dat voor het eerst de tranen over haar wangen liep.
“Jippie”, dat was het enige wat ze nog kon zeggen. Het gaat allemaal zo voorspoedig dat we daar ook heel blij mee zijn, met dit goede nieuws. Er stond 5 weken voor, maar met 3 weken ziekenhuis mag ze weer helemaal als nieuw naar huis.
Elze-Marieke kreeg zoveel energie met dit nieuws, dat nadat de arts onze kamer had verlaten ze zei: “zo en nu ga ik mijn bed uit en ga ik even lopen”.
Elke dag lopen we met z’n tweeën even over de gang. Of gaan we naar de conversatiezaal om even achter de computer zitten. Elke dag een eindje verder.
De pijn wordt nu ook wat minder en ze slikt wat minder pijnstillers. Alleen ’s nachts heeft ze nog wel veel pijn. Halverwege de nacht zijn we met z’n tweeen aan het spoken om een pijnstiller met appelmoes naar binnen te werken. (Elze-Marieke vindt dat zo vies dat ze de hele tijd zit te gruwen, maar ja het helpt altijd wel en dan heeft ze er wel wat voor over).
Afgelopen nacht heeft ze eindelijk een hele nacht doorgeslapen en ik ook natuurlijk op mijn veldbedje.
Als ze thuis komt staat er voor haar een heel team klaar om haar te verzorgen als ze dat nodig heeft. Hulde aan de meiden die dat hebben georganiseerd en we laten Elze-Marieke a.s. maandag dan ook met een gerust hart achter.
Nu staat er nog een lange weg voor haar te wachten om helemaal op te knappen. Met al die lieve zorgen van iedereen zal dat best wel gaan lukken.
Hierbij eindigt onze reeks van nieuwsbrieven over de ziekenhuis perikelen van Elze-Marieke, Hans, Melissa, Virginia en Yvonne.
We willen iedereen bedanken voor de lieve reacties op wat voor manier dan ook. Het heeft Elze-Marieke en ons enorm geholpen om deze zware tijd door te komen.
Bedankt allemaal.
Lieve groeten van Elze-Marieke, Melissa, Virginia, Hans en Yvonne
Stuur door
Dit is niet OK