Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

ik ging de operatie kamer in

 
Hallo,

We hebben een hoop te vertellen. Elze-Marieke is geopereerd en alles is goed met haar.
Gisteren 7 februari, werd ze om 13.00 uur van de zaal richting de OK vervoerd. Daar werd Elze-Marieke in een wachtruimte geparkeerd. Daar mochten Hans en ik bij blijven. Eerst kreeg ze van de anesthesist een infuus en een ander infuus, waarmee de bloeddruk wordt gemeten, ingebracht. Elze-Marieke onderging dit allemaal heel dapper. Wat waren we trots op haar terwijl er toch best pijnlijke dingen met haar werd gedaan.
Om 14.00 kreeg ik (Yvonne) een groen pak aan en een feestmuts op en alleen ik (Elze-Marieke had mij uitgekozen) mocht mee naar de OK. Ik dacht in een knoeperd van een zaal te komen, maar dat viel toch wel een beetje tegen. Het was er niet groot en stond helemaal vol met apparatuur. De hart-long machine stond al klaar voor haar. Ze kreeg een heleboel verwarmde lakens over haar heen, want het was daar niet echt warm (16 graden). Ze werd aangesloten op de apparatuur om haar helemaal onder controle te houden. Ze moest zelfs nog even lachen om een grapje van de anesthesist.
Om half drie kreeg ze de narcose toegediend. Langzaam trok ze bij mij vandaan en vielen haar ogen dicht. De hele tijd bleef ze mij aankijken totdat ze diep in slaap lag. Dat was een heel zwaar moment voor mij. Getroost door de verpleegkundige werd ik naar de uitgang geleidt.
Het wachten was begonnen.
We hebben met zijn tweeen door het ziekenhuis gezworven. De tijd ging toch wel snel vonden we eigenlijk. Om 17.00 zijn we gaan eten en om kwart voor zes zijn we naar onze kamer gegaan. We hebben een familiekamer gekregen vlakbij de ICU, daar mogen we ook blijven slapen.
Elke keer kijken hoelaat het is om kwart over 8 waren we bang dat ze ons vergeten waren om te bellen. Maar eindelijk kregen we het verlossende telefoontje dat Elze-Marieke klaar was. Ze lag op dat moment nog op de OK en de hartchirurg vertelde dat het een hele zware operatie is geweest. Er zat heel veel verkalking en de kleinste klep kon alleen maar geplaatst worden.
Voor haar genoeg.
Haar hart deed het prima en had het goed opgevangen. Ze heeft een heel sterk hart, vertelde de chirurg.
Wat een opluchting dat alles goed was gegaan. Om negen uur mochten we Elze-Marieke even zien op de ICU. Ze lag aan een heleboel apparatuur, slangen en de beademing. Ze haalde zelf nog geen adem. Er werd besloten om haar tot de ochtend onder narcose te houden. Dit werd gedaan om een hoge bloeddruk te voorkomen.
We hadden gevraagd of we er bij mochten zijn als ze haar uit de narcose gingen halen. En dat mocht, de verpleging vond dat zelfs een heel goed idee, omdat ze niet wisten hoe Elze-Marieke zou gaan reageren als ze wakker zou worden.
Ze lag er heel tevreden bij wat voor ons een hele geruststelling was.
Gelukkig hebben we goed geslapen die nacht.

Vandaag om half negen werden we gebeld door de ICU dat ze Elze-Marieke wakker gingen maken. Nadat we hadden ontbeten zijn we weer naar Elze-Marieke gegaan. Ik hield haar hand vast en langzaam voelde ik haar terug komen bij ons. We kregen langzaam contact met haar, doordat ze haar mond ging bewegen en af en toe op een vraag reageerde. Ineens kneep ze in mijn hand en dat was een goed teken. Ze was weer op deze wereld.
Langzaam aan werd besloten dat ze van de beademing af kon. Ze begon weer zelf adem te halen. Dat ging goed dus.
de tube werd er uit gehaald even een vervelend moment, maar dat kan ze zich gelukkig later niet meer herinneren.
Langzaam kwam ze weer helemaal bij en konden we met haar praten. Wat een ongelooflijk dapper grietje hebben wij. Ze heeft geen traan gelaten en alles heel rustig over zich heen laten komen. We kwamen er achter dat ze hier thuis allemaal heel goed over heeft nagedacht in haar eentje. Ze had haar eigen draaiboek gemaakt. Ze vertelde dat ze thuis alles heel goed had bedacht hoe het allemaal zou gaan voor en na de operatie. Waar ze allemaal die wijsheid vandaan heeft gehaald we weten het niet. Maar ze vertelde letterlijk dat ze zich psychisch had voorbereidt hoe het zou zijn als ze wakker zou worden uit de narcose.
En hoe ze zich zou gaan gedragen. Zij deed alles precies zoals zij dat wilde.
Slangetje voor slangetje werd er uit Elze-Marieke gehaald. Langzaam mocht ze wat gaan drinken en dat ging ook prima. We mochten al die tijd bij haar blijven en de verpleging was allerliefst voor ons drietjes.
Om half twee werden de twee drains eruit gehaald. Dat was even vervelend, want dat deed zeer. Maar ook dat onderging ze zonder een traan.
Haar halsinfuus en het infuus voor de bloeddruk werden er ook uit gehaald. Deze waren ook niet meer nodig. Langzaam werd ze ontkoppeld van alle apparatuur.
Ze heeft nu nog 1 infuus en een tijdelijke pacemaker, die mag eruit als ze naar Hoorn gaat.

Om twee uur is Elze-Marieke naar de mediumcare gebracht. We verwachten dat ze daar maar 1 dag hoeft te liggen.
Ze is weer helemaal bij en het gaat naar omstandigheden heel erg goed met haar. Ze heeft best nog wel veel pijn vooral tijdens het hoesten. Ze accepteert dat en geeft het alleen maar aan. Ze krijgt daarvoor morfine.
Ze wilde pertinent televisie gaan kijken, want anders verveelde ze zich maar. Typisch Elze-Marieke. We hebben vlug de t.v. laten aansluiten en ze lag alweer als een koninginnetje naar het beeldscherm te staren, volkomen gelukkig.

Ze heeft een enorme jaap van ongeveer 25 - 30 cm. Daar is ze minder blij mij.

Elze-Marieke vroeg ons: "Willen jullie iedereen de groeten doen en zeggen dat het goed met mij gaat".

Hans en ik willen er nog even aan toevoegen dat wij ontzettend trots!! zijn op onze dochter wat een bikkel is die griet tot nu toe. Wat een kanjer. Graag willen we iedereen bedanken voor alle steun, e-mail, sms, kaarten, telefoontjes e.d. Het heeft ons deze periode bijzonder gesterkt.

 Stuur door   Dit is niet OK 

 
 

Favoriete blogs

Links

 

Tags