op naar het ziekenhuis in hoorn

18 mrt 2008, 12:03

Hallo,

Het is nu 13 februari en we zijn weer een stapje verder.
Zoals gezegd mochten we gisteren weer naar Hoorn toe.
Maandag was een hectische dag voor ons. Elze-Marieke kreeg allemaal controle onderzoeken. We wisten van niets en elke keer kwam er weer iemand. Bloedonderzoek, Röntgen en tot slot nog een echo. Daar zagen we allebei erg tegenop. Ineens stond er iemand in onze kamer en die kwam ons ophalen. We wisten in eerste instantie niet eens waarvoor en werden zomaar meegenomen. Al gauw kwamen we er achter dat het om een echo ging. Dat betekent op je zij liggen en daar kreeg Elze-Marieke het Spaans benauwd van. Dat ging nog helemaal niet. Maar de echoscopiste was heel meelevend en zei dat ze wel op haar rug mocht blijven liggen en ze zou heel voorzichtig zijn. Nou dat deed ze en ze heeft ons heel wat uitgelegd. En haar hart klonk toch zo mooi! We konden de ‘klik klak’ van haar klep heel goed horen. Het klonk ons als muziek in de oren. (Als ik mijn oor op haar borst leg kan ik hem ook horen heel apart is dat. Elze-Marieke hoort het zelf ook)
Na de echo hebben we clandestien nog even een kroketje gegeten beneden. We vonden dat we dat wel hadden verdiend na zo’n enerverende dag. Ook zijn we nog even op F3 geweest om te laten zien dat het al aardig goed ging met Elze-Marieke, daar werd ze met gejuich begroet door de verpleging en vonden ze het fijn dat het zo goed met haar ging.
Om half vijf kregen we rust en konden we de koffers en tassen inpakken voor de reis naar Hoorn.
Om zes uur werd Elze-Marieke haar pace maker verwijderd en nou zijn alle draden uit haar lichaam verwijderd. Alleen de telemetrie moest er nog opblijven tot dinsdagochtend.
Maar goed dat scheelde alweer een kastje sjouwen als Elze-Marieke haar bed uitging.
Na een redelijke nacht werd Elze-Marieke vroeg wakker van de pijn. De paracetamollen hielpen helemaal niet en ze kreeg een shotje morfine en vlak voordat ze werd opgehaald met de ambulance nog een morfine pil, zodat ze pijnvrij de reis kon beginnen.
Na afscheid te hebben genomen van de verpleging van G3 werd ze om 10.00 uur opgehaald en mocht ze voor het eerst van haar leven in de ambulance liggen. Ook weer een hele belevenis. (Daar lig je natuurlijk liever niet in, maar ja als je dan toch die kans krijgt moet je er ook wat van maken).
Saampjes hebben we een leuk ritje gemaakt en konden we al spoedig de contouren van Hoorn weer bewonderen.
Hans nam alle koffers mee. Alleen vergat hij haar plantje mee te nemen. Die werd door een andere meneer die toevallig ook in het WFG ligt en in het AMC werd gedotterd meegenomen naar Hoorn. En ’s avonds kon ze weer van haar plantje genieten.

Het AMC had voor ons een eenpersoons kamer geregeld in Hoorn. Ook daar mogen we gelukkig dag en nacht weer bij Elze-Marieke blijven..
We hadden er veel lol om. Er staat maar 1 bed in die kamer en ik zei al tegen Elze-Marieke elke avond moet ik mijn bedje oppompen om bij je te slapen.
Ik kreeg een opklapbed om op te slapen, dus dat viel mee. Een beetje krap is het allemaal wel, maar we klagen niet. Ik ben veel te blij dat ik bij haar mag blijven. We hebben de afgelopen dagen ontdekt dat het niet gaat als ze alleen in het ziekenhuis moet blijven. De communicatie met Elze-Marieke is natuurlijk nogal moeizaam en ze raakt in paniek als er plotseling onderzoeken zijn.
Ook in Hoorn krijgt ze veel onderzoeken om haar onder controle te houden. Ze is nu begonnen met revalideren. En krijgt nu elke dag fysiotherapie.

Elze-Marieke heeft nog veel pijn aan haar borstbeen en vanmorgen had ze een beetje een vervelende start. Ze was erg misselijk en had heel veel pijn.

We hebben gemerkt dat niet iedereen de nieuwsbrieven de afgelopen tijd van ons hebben gehad, daarom zet ik nogmaals Elze-Marieke haar kamernummer en adres nog een keer erbij in deze nieuwsbrief.

Westfries Gasthuis
T.a.v. Elze-Marieke Warnars
afdeling A4TA, kamer 50 cardiologie

Maelsonstraat 3 of Postbus 600
1624 NP Hoorn 620 AR Hoorn

Mocht je besluiten om bij haar langs te gaan, laat het Hans of mij dat even weten, zodat ze niet te veel mensen tegelijkertijd op bezoek krijgt.
Ze mag niet meer dan twee bezoekers tegelijkertijd hebben.
De bezoektijden zijn ma t/m vr 16:30 – 20:15 uur
Weekend en feestdagen van 10:45 -11:45 uur en van 15:00 – 20:15 uur.


Groetjes van ons allemaal,

Yvonne





de laatste nieuwsbrief

18 mrt 2008, 11:55

Hallo,

16 februari

Donderdag (Valentijnsdag) kregen we van de Cardioloog te horen dat Elze-Marieke a.s. maandag naar huis mag. Ze was zo blij dat voor het eerst de tranen over haar wangen liep.
“Jippie”, dat was het enige wat ze nog kon zeggen. Het gaat allemaal zo voorspoedig dat we daar ook heel blij mee zijn, met dit goede nieuws. Er stond 5 weken voor, maar met 3 weken ziekenhuis mag ze weer helemaal als nieuw naar huis.
Elze-Marieke kreeg zoveel energie met dit nieuws, dat nadat de arts onze kamer had verlaten ze zei: “zo en nu ga ik mijn bed uit en ga ik even lopen”.
Elke dag lopen we met z’n tweeën even over de gang. Of gaan we naar de conversatiezaal om even achter de computer zitten. Elke dag een eindje verder.
De pijn wordt nu ook wat minder en ze slikt wat minder pijnstillers. Alleen ’s nachts heeft ze nog wel veel pijn. Halverwege de nacht zijn we met z’n tweeen aan het spoken om een pijnstiller met appelmoes naar binnen te werken. (Elze-Marieke vindt dat zo vies dat ze de hele tijd zit te gruwen, maar ja het helpt altijd wel en dan heeft ze er wel wat voor over).
Afgelopen nacht heeft ze eindelijk een hele nacht doorgeslapen en ik ook natuurlijk op mijn veldbedje.
Als ze thuis komt staat er voor haar een heel team klaar om haar te verzorgen als ze dat nodig heeft. Hulde aan de meiden die dat hebben georganiseerd en we laten Elze-Marieke a.s. maandag dan ook met een gerust hart achter.
Nu staat er nog een lange weg voor haar te wachten om helemaal op te knappen. Met al die lieve zorgen van iedereen zal dat best wel gaan lukken.

Hierbij eindigt onze reeks van nieuwsbrieven over de ziekenhuis perikelen van Elze-Marieke, Hans, Melissa, Virginia en Yvonne.
We willen iedereen bedanken voor de lieve reacties op wat voor manier dan ook. Het heeft Elze-Marieke en ons enorm geholpen om deze zware tijd door te komen.

Bedankt allemaal.

Lieve groeten van Elze-Marieke, Melissa, Virginia, Hans en Yvonne